Адышоў ад нас сп. Анатоль Лук’янчык, прэзідэнт Беларуска-Амерыканскага грамадскага цэнтра “Полацак”, уладальнік “Lukjan Metal Products, Inc.”, сябра Беларуска-Амерыканскага задзіночання, актыўны парафіянін Царквы Жыровіцкай Божай Маці, адзін з лепшых беларусаў Амерыкі. За сваё доўгае жыццё ён прайшоў праз многія выпрабаванні: даваеннае дзяцінства ў заходняй Беларусі, вайна, лагер перамешчаных асобаў у заходняй Нямеччыне, эміграцыя ў Амерыку, вайна ў Карэі, заснаванне сямейнага бізнеса, арганізацыя беларускага жыцця на новым кантыненце, гадаванне дзяцей і ўнукаў…

 

Вельмі шмат людзей у Амерыцы і Беларусі памятаюць дабро, зробленае ім. Працавіты, сумленны і вельмі сціплы быў спадар Анатоль. На ўсё ў яго хапала часу і сродкаў. Цяжка пералічыць усё, што ён зрабіў: дапамога царкве, “Полацку”, новым эмігрантам, Згуртаванню беларусаў свету “Бацькаўшчына”, беларускім газетам, манастыру ў Жыровічах, Цэнтру беларускіх даследаванняў у Канзасе, беларускім мастакам, пісьменнікам, хворым дзецям, навукоўцам, простым людзям.

Ніводнае беларускае свята ў Амерыцы і Канадзе не абходзілася без удзелу спадара Анатоля. Вясёлы калядоўшчык, добры спявак, паспяховы бізнесовец, актыўны абаронца беларускіх спраў, добры і вясёлы чалавек, які любіў сваю Радзіму, сваю мову і свой народ. Добры муж, бацька і дзед, вернік і сябра.

Даведка: ЛУК’ЯНЧЫК Анатоль

(1932, Брэстчына). З 1951 г. у ЗША г. Кліўленд. З юначых гадоў удзельнічаў у беларускім маладзёжным руху, у танцавальнай і спартыўнай групах. Спяваў у хоры “Васілёк” і царкоўным хоры пры Царкве Жыровіцкай Божай маці. З 1997 г. старшыня грамадскага культурнага цэнтра “Полацак”. Бізнесмен. Арганізатар дапамогі ахвярам Чарнобыля сярод беларусаў ЗША. Аказваў грашовыя дапамогі на праекты рэканструкцыі Мірскага замка, Жыровіцкай семінарыі. Некалькі разоў наведваў Беларусь з дапамогай для ахвяр Чарнобыля, а таксама царкве (прывозіў іконы), аказваў матэрыяльную дапамогу семінарыстам. Камітэтам Ушанавання ганараваны Кубкам “Спадчыны”  і адпаведным дыпломам. Занесены ў Кнігу гонару “Рупліўцы твае, Беларусь”.

Няхай звіняць званы ў Жыровіцкай святыні, ахвяраваныя ім манастыру, няхай гараць свечкі памяці ў беларускіх цэрквах ва ўсім свеце, няхай моляцца шчырыя беларусы за ўпакой душы спадара Анатоля, добрага верніка і выдатнага Беларуса.

 

Спачуванні жонцы Наталлі, дачцэ Алене, сыну Даніэлю, унукам Алікс, Самуэль, Наталі і Мэрі, братам і сёстрам і ўсім хто ведаў гэтага цудоўнага чалавека.

Следующая >ОБРАЩЕНИЕ участников международной научной конференции

Следующая >